Gelukkig mocht ik, in week 7, naar het ziekenhuis om te kijken of er een kloppend hartje zichtbaar was. Dit was tot onze verbazing wel het geval. Bij de officiële intake met 9 weken vertelden ze dat ze bij de vorige echo een meerling nog niet hadden kunnen uitsluiten omdat mijn darmen ervoor lagen en ze niet alles konden zien. Om die reden kreeg ik opnieuw een echo en ik zag het eigenlijk vrijwel meteen: er waren twee stipjes zichtbaar.

In plaats van genieten van dit bijzondere nieuws, was ik eigenlijk alleen maar in paniek. De tranen schoten direct in mijn ogen: hoe gaan we dit doen? We moesten allebei even wennen aan het idee. Binnen mijn vriendinnengroep was ik de eerste die aan kinderen begon en er was al helemaal niemand in mijn omgeving met ervaring of kennis over een meerling zwangerschap. Ineens kregen we een behoorlijk groot gezin terwijl ik op dat moment aan mijn oudste dochter mijn handen vol had. Zij was vanaf de geboorte al heel onrustig, snel overprikkeld en een slechte slaper.

Vanaf het eerste moment dat ik wist dat ik in verwachting was van een tweeling, ben ik hier veel over gaan lezen. De zwangerschap was niet zonder risico’s en ik maakte me zorgen of ik deze zwangerschap wel zou kunnen voldragen. Je hoort zo vaak over kindjes die te vroeg geboren worden. Omdat ik in verwachting was van een eeneiige tweeling die ook een placenta deelden, was er risico op tweelingtransfusiesyndroom (TTS)*. Dit syndroom kan gevaarlijk zijn en om die reden kreeg ik extra controles in het ziekenhuis. De kans dat je TTS krijgt is slechts 10 tot 15%. Op dat moment probeerde ik me er niet te veel mee bezig te houden, maar het bracht natuurlijk wel veel spanning met zich mee.

* Het tweelingtransfusiesyndroom (TTS) kan optreden bij een eeneiige tweelingzwangerschap, als beide foetussen een placenta delen. Normaal stroomt er via de placenta bloed van de ene foetus naar de andere en weer terug. Bij TTS raakt dit evenwicht verstoord. Het bloed stroomt maar één richting op: van de ene foetus (de donor) naar de andere foetus (de ontvanger). Dit heeft invloed op de urineproductie van beide foetussen, waardoor ook de hoeveelheid vruchtwater uit balans raakt. Als TTS op tijd ontdekt wordt, kan het goed behandeld worden. De behandeling van TTS kan in Nederland alleen in het LUMC plaatsvinden.

Ondanks dat ik om de week naar het ziekenhuis ging voor controles, wisten we het geslacht van onze kindjes pas bij 20 weken zwangerschap. Ik was in verwachting van twee meisjes. Ik had nog veel spullen van mijn oudste dochter, maar omdat de seizoenen van de kinderen niet overeen kwamen, kon ik niet zoveel doorgebruiken. Daarnaast probeerde ik wel veel items aan te schaffen speciaal voor tweelingen om het mezelf zo gemakkelijk mogelijk te maken. Zo had ik een fijne tweelingkinderwagen en een voedingskussen geschikt voor tweelingen. Uiteindelijk heb ik de zwangerschap vrij goed doorlopen. Ik had wel de gebruikelijke ongemakken, soms keer twee. Daarnaast had ik natuurlijk al een peuter rondlopen waardoor het af en toe best zwaar was.

In het begin van mijn zwangerschap had ik extreme honger waardoor ik bij 10 weken zwangerschap al 10kg was aangekomen. Gelukkig is dit later wel gestabiliseerd. Ik heb tijdens mijn zwangerschap regelmatig foto’s gemaakt van mijn groeiende buik om dat bij te houden en later terug te kijken. Aan het einde van mijn zwangerschap was mijn buik zó groot dat ik me nog weleens afvraag hoe ik dat heb gedaan. Uiteindelijk ben ik met 36 weken zwangerschap ingeleid. Ik had veel last van rugpijn en mijn lichaam was gewoon op.

Die dag moesten we ons om 7 uur ‘s ochtends melden in het ziekenhuis. Op het moment dat ik werd ingeleid was het enorm druk in het ziekenhuis, er waren zelfs meerdere tweeling bevallingen gaande.

Ik kreeg toen vrijwel meteen weeën opwekkers toegediend. De eerste vier uur gebeurde er helemaal niets, ik had hevige buikkrampen maar geen ontsluiting. In de middag heb ik extra medicatie gekregen maar ook daarmee kwam de ontsluiting niet mee op gang. Om 21:00 uur zeiden de verpleegsters dat ze nogmaals medicatie toe gingen dienen en na 4 uur weer terug zouden komen. Toen heb ik aangegeven dat ik dat echt niet zag zitten. Ik had al ruim 14 uur weeën en had echt wat slaap nodig. Gelukkig gaven ze gehoor aan mijn gevoel en hebben ze mij een slaappil gegeven. Hierdoor voelde ik me de volgende dag opgeladen en ging het ook allemaal veel vlotter.

Uiteindelijk kwam de bevalling rond 1 uur ‘s middags op gang. Tijdens mijn bevalling ontstond toch nog TTS, waar we van tevoren bang voor waren. een van onze kinderen had de ander teveel bloed gegeven en de situatie werd gevaarlijk. Om die reden moest ik eigenlijk naar de OK voor een keizersnede, maar omdat het allemaal veel te snel ging, hebben ze uiteindelijk een knip gezet en moesten de meisjes direct geboren worden. Er stond een heel leger van artsen aan mijn bed die alles in de gaten hielden.

Als eerste werd onze dochter Milla geboren, zij had teveel bloed gegeven aan haar zusje. Ik kon haar dan ook maar heel even vasthouden voordat ze mee werd genomen ter controle. Zes minuten later werd haar zusje Sansa geboren. Sansa was klein met slechts 2100 gram, maar wel erg sterk. Milla woog 2400 gram maar was erg verzwakt door het bloed wat ze haar zusje had gegeven. Het duurde uren voordat we Milla terug hadden. Op z’n moment merk je meteen hoe sterk die moederliefde is voor je pasgeboren kindje, daar mag niks mee gebeuren. Uiteindelijk bleek Milla bloedarmoede te hebben, hierdoor sliep ze veel de eerste weken, maar verder heeft ze er gelukkig niets aan overgehouden.

In het ziekenhuis kwam er een soort oerinstinct in mij naar boven. Ik kwam in een staat van alertheid waar ik niet meer zelf uit kon komen. Ik stond altijd ‘aan’ en sliep bijna niet meer. Toen ik eenmaal thuis was met de meisjes moest mijn man vrij snel weer gaan werken. Het verlof voor vaders was toen nog niet zo goed geregeld als nu. Hij heeft ook een internationale baan en was vaak op reis. Daar zat ik dan thuis, ineens met drie kleine kinderen. Omdat mijn familie en vrienden in de regio Utrecht wonen en we pas verhuisd waren, was ons vangnet in de buurt destijds ook erg klein.

Het was een hele heftige tijd. De meisjes moesten om de drie uur gevoed worden en omdat ze zo klein waren en met z’n tweeën duurde elke voeding best lang. Voordat ik klaar was met voeden, boertjes en schone luiers had ik amper tijd totdat alles weer opnieuw begon. Daarnaast sliep mijn oudste dochter in die periode ook niet goed.
Ik had ontzettend veel liefde voor de kindjes, maar door alle zwangerschapshormonen, vermoeidheid en het constant in de weer zijn, lag een postnatale depressie op de loer. Ik at vrijwel niet meer, sliep niet meer en was alleen maar bezig met mijn dochters. Zelf had ik veel angstige gedachtes en voelde me een wandelende zombie. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het zo niet langer kon. Ik heb bij de huisarts aangeklopt en kreeg gelukkig slaapmedicatie. Daarnaast hebben we op de momenten dat mijn man thuis was de planning veranderd waardoor ik elke dag na de avondvoeding kon gaan slapen tot de nachtvoeding. Mijn man deed dan de laatste voeding voor de nacht en zo kon ik toch een uur of 6 slapen. Ik had dat echt nodig om bij te tanken. De slaap deed me goed en uiteindelijk ben ik toch langzaamaan uit dat negatieve dal gekropen.

Toen de tweeling vijf maanden was, wilde ik graag weer aan het werk. Ik had deze uitlaatklep en afleiding weer nodig naast mijn drukke gezin. Gelukkig vond ik een leuke baan waar ik erg blij mee was. Ik denk dat dit er ook mede voor gezorgd heeft dat ik me steeds meer mezelf begon te voelen.

De tweeling is nu 6 jaar oud en de band die zij samen hebben is echt heel bijzonder. Omdat ze zoveel op elkaar lijken, was ik in het begin bang dat ik ze niet uit elkaar zou kunnen houden, maar direct vanaf de geboorte zag ik al verschillen. De hele mimiek van Sansa is anders dan van Milla. Daarnaast is Milla als klein kindje van haar loopfiets gevallen waardoor zij nu een litteken op haar voorhoofd heeft. Toch zien andere mensen het verschil vaak niet.

Ook in hun persoonlijkheden zie ik duidelijk verschillen. Sansa is echt een grappenmaker en heel druk. Ze kan ook nooit normaal op een foto staan. Sansa en Bodil, mijn oudste, hebben veel overeenkomsten in hun karakter dus die kunnen vaak goed met elkaar spelen. Milla is wat rustiger, zij vindt het ook fijn om zelfstandig te spelen. Alle drie de meiden zijn echt elkaars vriendinnen, het is heel erg aandoenlijk om te zien hoe ze voor elkaar zorgen.

Ik denk nu best vaak terug aan hoe mijn oudste dochter de eerste maanden na de geboorte van de tweeling heeft ervaren. Zij ging van onverdeelde aandacht naar een soort robotmoeder waarvan het antwoord standaard ‘nu even niet’ was. Op de automatische piloot met ernstig slaapgebrek ben je op z’n zachts gezegd niet de beste versie van jezelf. Ik twijfelde in die tijd heel erg aan mezelf en ik vond mijn kunnen niet goed genoeg.

Ik ervaar nog steeds schuldgevoelens over die periode. Bovendien zijn kindjes maar heel even zo klein. Het is cliché maar waar, je moet ervan genieten en ik was vooral bezig met hoe ik de dag door moest komen. Die tijd krijg ik nooit meer terug. Gelukkig besef ik inmiddels heel goed hoe gezegend ik ben met zo’n groot gezin en kan ik er ook echt van genieten ondanks dat het nog altijd druk is.

Een goedbedoeld advies voor alle aanstaande mama’s: pak vooral alle rust die je kan pakken en accepteer alle hulp die je omgeving aanbiedt wanneer de baby geboren is. Een vriendin die eten komt brengen, een familielid die met de stofzuiger door het huis gaat of de buurvrouw die even een uurtje bij de baby blijft zodat jij wat slaap kan inhalen, elke vorm van hulp kan het verschil maken.

We denken vaak als moeders dat we alles zelf kunnen en moeten doen, maar we onderschatten hoe heftig een bevalling en de eerste tijd met een baby kan zijn. Wees niet te streng voor jezelf en vraag om hulp wanneer je het nodig hebt.